خود - « حكيمه » - دستور دادند تا در هنگام تولّد حضور يابد و همراه قابله ، وارد اتاق « خيزران » شود . زمانى كه وى را درد زايمان گرفت ، چراغى كه در اتاق روشن بود ، به ناگاه خاموش شد و هيچ يك از آن دو ( « حكيمه » و قابله ) ديگر نمىتوانستند مادر حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام را ببينند و از حال او با خبر باشند . وجود « حكيمه » غرق در ترس و اضطراب شد « 1 » و گويا فراموش كرده بود كه ائمه هدى - عليه الصلاة و السلام - را كسى جز حوريان بهشتى كه پاك و مقدس‌اند ، مسّ نمىكند . « حكيمه » در اين حال ، ناگهان مشاهده كرد كه نور الهى و جمال ربوبى سوى آسمان ساطع گرديده و تمام خانه را روشن ساخته است . حضرت ابو جعفر امام جواد عليه الصلاة و السلام در طشتى قرار گرفتند و بر اندام مباركش ، پوشش نازكى چون لباس قرار داشت . « 2 » چشمان مباركش به سوى آسمان مىنگريست ؛ چرا كه منادى حق او را از عاليترين مكان عرش ندا مىداد : « اى فلان بن فلان ، ترا برگزيده و خالص و انتخاب شدهء از ميان مخلوقاتم مىنويسم و نيز جايگاه اسرار و گنجينهء علم و امين وحى و خليفهء خود در زمين قرارت مىدهم . براى تو و آن كه تو را دوست داشته باشد و ولايت تو را بپذيرد ، رحمت خود را واجب مىگردانم و بر او بهشت‌هايم را عطا و جوار خويش را حلال مىكنم . سوگند به عزّت و جلالم ، هر كس با تو دشمنى كند ، وى را به شديدترين عذابم گرفتار مىكنم ، هر چند كه در دنيا از روزى فراوان برخوردارش كرده باشم . » پس از آن كه صداى منادى قطع شد ، حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام در حالى كه دست بر سر نهاده بودند ، در پاسخ فرمودند : شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِكَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ » ( آل عمران / 18 ) « 3 » « خداوند و فرشتگان و دارندگان علم كه به قسط پايدارند ، گواهى داده‌اند به آن كه الهى جز او نيست و قدرتمند حكيم است او كه خدائى جز او نيست » . آنگاه پدر بزرگوارش حضرت امام رضا عليه الصلاة و السلام طبق سنّت حضرت

--> ( 1 ) - مناقب ، ابن شهر آشوب ، ج 2 ، ص 437 . ( 2 ) - مناقب ، ابن شهر آشوب ، ج 2 ، ص 437 . ( 3 ) - بحار الانوار ، ج 7 ، ص 191 ، به نقل از بصائر الدرجات .